sōusuǒ: 倩人书

shān fáng suí bǐ: : zuì cóng mǎ shàngqiàn rénfú。 jiǔ rì lán tián cuī shì zhuāng: : fǎnqiàn rénzhèng guān， xiǎn chū bié shì yī fān zī wèi。 mǐn chuān guī xiù shī huà: : ” jiāng jūn wéiqiàn rénxiě zuò biàn miàn。 juàn 'èr shí yī: : fēn shuǐ yǐng jù jiǒng rán bīng jié yùn wèi shí xīn chóu jù méi xīnqiàn réntiē yùn wú duān zuì lǐ jù tiān yī xiào dú róu huā yíng jié yùn chī juàn 'èr shí qī: : yùn yě yuàn tiān jù yě zì hèn yùn zěn miǎn qiān bān sī cǔn yùnqiàn rénshuō juàn 'èr shí bā: : qiàn rénjù fù yǔ lán xiāng qiū luó pà yùn zhī tā duò cè xié lǒng mǎ yùn zài dǐ chù dú chuí yáng lóu xià yùn wú yán 'àn yōng jiāo huán jù juàn 'èr shí jiǔ: : kuò yún yān yùn yī zhī zèng chūn sè jù dài bǎ jīn dāo jù jiǎnqiàn rénchuán yùn liú chén wēng: : qiàn rénfú zhù， duò cuì yí zān， bù shèng méi jǔ。 lù guī méng: : 不知明月上，满身花影倩人扶。 这是一首闲适诗。“闲适诗”的特点，向例是以自然闲散的笔调写 yáo tái piàn yù yǐ zhǒng: : zhào chū jǐ zhī shū yǐngqiàn rénfú。 hǎi yīn shī: : jī zhōng xuán bǐqiàn rénfú， liáo cǎo yǐ rán guǐ huà fú； yì lǎo táng shī huà: : 兒书》，言昔人云“借人书一痴，还人书一痴”。山谷《借书》诗，有“时送一鸱开锁鱼”。宋艾性 quán táng shī huà: : 宋璟 刘禹锡《献权舍人书》曰：“昔宋广平之沉下僚也，苏公味道时为绣衣直指使者，广平投以《 zhú pō shī huà: : 字画颇类李北海，是唐人书也。其诗云：“南坞数回泉石，西峰几叠烟云。登携孰以为侣，颜寓李甲 juàn liù: : ，真便入俗品万等。古人书不如此学。吾家多小儿，作草字，大段有意思。 “少存若天性，习惯 kuáng fū: : 红蕖冉冉香。 厚禄故人书断绝，恒饥稚子色凄凉。 欲填沟壑唯疏放，自笑狂夫老更狂。 这首七 juàn 'èr: : ，白须道士竹间棋。何人书破蒲葵扇，记着南窗移树时。”蒲葵扇出《谢安传》，然人不知其何名蒲