sōusuǒ: 步登山

fèng zèng wéi zuǒ chéng zhàng 'èr shí 'èr yùn: : yóu rú yī gè rén bùbù dēnggāo， kāi shǐ què shì mǎn mù chūn guāng， xīn huā nù fàng， nà céng xiǎng huì cóng dǐng fēng shī zú， rú gāo xī hú wǎn guī huí wàng gū shān sì zèng zhū kè: : shī rén yíbù dēngzhōu， chuán xíng hú shàng， zhè shí de qíng jǐng shì： zài kuān kuò de hú miàn shàng， qīng qīng de hán yān sì yòu sì dù xún hè: : bù kě néng yībù dēngtiān， gù xiǎo sōng cóng “ cì tóu shēn cǎo lǐ ” dào“ chū péng hāo”， zhǐ néng“ jiàn jué”。 quán táng shī huà: : 息，破宅带林泉。塚近登山道，诗随过海船。故人相吊处，斜日下寒天。” “夜半长安雨，灯前 juàn sān: : 授学于先生者。”复引登山观览，崎岖而上，至于峻极，有一亭，榜曰“笑秦”，意以秦始皇遣徐福 juàn shí sì: : 伴，如意佛相连。久弃登山屐，惟存负郭田。呻吟朝不乐，展转夜无眠。呼稚临床伴，看书就枕边。 mén shī xīn huà: : 湖，但看此诗。 因登山而感所见孔子登东山嘏小鲁，登泰山而小天下。所登愈高，所见愈大，天